با تو نیستم
تو نخوان
با خودم زمزمه میکنم

.

.
.

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام


فقط کمی

تو را کم اورده ام

یادت هست؟ میگفتم در سرودن تو ناتوانم؟ واژه کم می اورم برای گفتن دوستت دارمها؟

حالا تـــمــــــــام واژه ها در گلویم صف کشیده اند

با این همه واژه چه کنم؟

تکلیف اینهمه حرف نگفته چه می شود؟

باید حرفهایم را مچاله کنم و بر گرده باد بیاندازم

باید خوب باشم

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط کمی

بی حوصله ام

آسمان روی سرم سنگینی میکند

روزهایم کش امده

هر چه خودم را به کوچه بی خیالی میزنم

باز سر از کوچه دلتنگی در میاورم

روزها تمام ابرهای اندوه در چشمان منند ولی نمی بارند

چون

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

تمام خنده هایم را نذر کرده ام که گریه ام نگیرد

اما شبها..

وای از شبها

هوای آغوشت دیوانه ام میکند

موهایم بد جوری بهانه دستانت را میگیرند

تک تک نجواهای شبانه ات لا به لای موهایم مانده اند


کاش لا اقل میشد فقط شب بخیر شبها را بگویی تا بخوابم

لالایی ها پیشکش

 

من خوبم ....من آرامم......من قول داده ام

فقط نمیدانم چرا هی آه میکشم

آه

و

آه

و بازم آه

خسته شدم از این همه آه

شبها تمام آه ها در سینه منند

ان قدر سوزناک هستند که می توانم با این همه آه دنیا را خاکستر کنم

اما حیف که قول داده ام


من خوبم ....من آرامم......

فقط کمی دلواپسم

کاش قول گرفته بودم از تو

برای کسی از ته دل نخندی

می ترسم مثل من عاشق خنده هایت شود

حال و روزش شود این...

تو که نمی مانی برایش آنوقت مثل من باید

آرام باشد .....خوب باشد..... قول داده باشد

بیچاره..

 

                    

                    برای دیدن عکس ها به ادامه مطلب بروید...

» ادامه ی مطلب ...

تو اگر لب تر کنی
دیر یا زود
بارانی ام را می پوشم
و به دیدن باران های تمام روزهای هفته از سال نیامده می روم
به خاطر تو ، مخاطب
دیر یا زود
آسمان را جواب می کنم ، دریا راخراب
تو فقط لب تر کن
آه ، چه قدر خوبم من در این ساعت خوابیده
چه قدر خوبم
وقتی که می گویی
مراقب دختری که ته ایینه ات شاعر می شود باش
چه قدر خوبم
وقتی که هر چند بی بروز ، بی واژه ، بی اتفاق
اما هستی
سبز و ساده و آرام
می نشینی و از خورشید عریان دوشنبه ها حرف می زنی
که ترس از سفر کبودش می کند
و از هلال ماهی
که در ایینه ام کاشته ام
و ناشنیده می دانی
هر سال زمستان پر از عطر بابونه می شود
نگاهم می کنی
دهانم طعم آبی می گیرد
نگاهم می کنی
آسمان بنفش می شود
بنفشه می بارد
دریا طعم نارنج می گیرد
نارنجی می شود
نگاهم می کنی
ساعت بیدار می شود
عقربه ها راه می افتند
به هشتاد می رسند
نگاه تو روی نت سی قفل می کند
نگاه من کلید سل می شود
قفل را باز می کند
آه ، چه قدر خوبم
وقتی که بی بروز ، بی واژه ، بی اتفاق
اما هستی.

 

 

کاش می دانستی، من سکوتم حرف است،

حرف هایم حرف است،

خنده هایم، خنده هایم حرف است.

کاش می دانستی،

می توانم همه را پیش تو تفسیر کنم.

کاش می دانستی، کاش می فهمیدی،

کاش و صد کاش نمی ترسیدی که مبادا دل من پیش دلت گیر کند،

یا نگاهم تلی از عشق به دستان تو زنجیر کند.

من کمی زودتر از خیلی دیر،

مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد.

تو نترس، سایه ها بوی مرا سوی مشام تو نخواهند آورد.

کاش می دانستی،

چه غریبانه به دنبال دلم خواهی گشت،

در زمانی که برای غربتت سینه دلسوزی نیست.

تازه خواهی فهمید

 مثل من عاشق مغرور شب افروزی نیست...

 

 

چند روز زندگی را تنها گاه پریدن می دانم.

شاید سخت باشد اینكه همیشه در این اندیشه باشیم : " پرواز سخت است ! "

باید آموخت كه انسان خلق شده است برای " حركت " و نه " ایستایی "

برای پریدن و اوج گرفتن.

كه اگر جز این بود آفرینش او را بی معنا می دانستم.

بایدرفت

           باید شد،

                         نباید ماند

اینجا جای ماندن نیست

                                 باور کن..

 

 

 

حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم

آخ .. تا می بینمت یک جور دیگر می شوم

با تو حس شعر در من بیشتر گل می کند

یاسم و باران که می بارد معطر می شوم

در لباس آبی از من بیشتر دل می بری

آسمان وقتی که می پوشی کبوتر می شوم

آنقَدَرها مرد هستم تا بمانم پای تو

می توانم مایه ی ــ گه گاه ــ دلگرمی شوم

میل میل ِ توست اما بی تو باور کن که من

در هجوم بادهای سخت ، پرپر می شوم

 

بی همگان به سر شود ... "

و من ....

خیلی نگران شده ام ...

چون

دیگر دارد بی تو هم به سر می شود انگار ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

برای پروانه شدن پیله ی دستان ِ تو کافیست من را محکم تر در آغوش بگیر

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

دلم را که مرور میکنم
تمام آن از آن توست
فقط نقطه ای از آن خودم.......
روی آن نقطه هم
میخ میکوبم
و قاب عکس تو را می اویزم

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
دیگـر فرصتی بـرای پیامک دادن نیست

دست واژه ها را می گیرم

و به دیدنت می آیـــم

دلتنگیت در هیچ پیامی نمیگنجد

  

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

با من بمـــان ... آن‌ها که رفتن شان را طـــاقت آوردم ... تـــو نبودند

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

من
از هرچه که عقل و حرف و منطق کت شلوارست خسته ام! بازویی می خواهم...

برای چرتی کوتاه !

نشسته بر نیمکت ایستگاهی پرت!پنج دقیقه پیش از رسیدن قطار  واپسین

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

نـیمـکتِ بـا هـم بودنمـان تنـهاسـت

مـن دل نـشستـن نـدارم ،

تــو دلـیـل نـشستـن !...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دیگر هوای برگرداندنت را ندارم...

هرجا كه دلت می خواهد برو ...

فقط آرزو می كنم ...

وفتی دوباره هوای من به سرت زد...

آنقدر آسمان دلت بگیرد كه با هزار شب گریه چشمانت باز هم آرام نگیری ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

دلم اگر
به وسعت آسمان باشد
که تو می گویی
باز برای تو
تنگ است

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 
نمیدانم !
دل من نازک است
یا چشمان تو تـیز!
هر چه نگاه به تو می دوزم
بند دلم
پاره می شود

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

شانه هایت را كم دارم

برای شكسـتن بغض باروری

كه تا لبه پلكهـایم

بالا آمده است ؛

پناهم می دهی؟؟

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

بودنت اینجا، هر لحظه اش یک اتفاق تازه است برایم!

هیچ وقت رنگ عادت نمی گیرد لحظه های با تو بودن!
و نمی دانم راز زود عادت کردنت را...
به دقایق نبودن!!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

بی جا نبود که رفتی بی جا من بودم که جایی برای ماندن نداشتم

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 

بگذار دوست داشتنهایم را در دلم پنهان بدارم

ودنیایم را با دوست داشتن هایت بسازم
.
.
.

نگاه کن دنیایمان یکیست!

 

 

 

آن لحظه که دلتنگ یارم می شوم.

خود به خود هوس باران را می کنم.

آن لحظه که اشک از چشمانم سرازیر می شود.

هوس یک کوچه تنها را می کنم.

آن لحظه است که دلم می خواهد

تنهایی در زیر باران بدون هیچ چتر و سر پناهی قدم بزنم

قدم بزنم تا خیس خیس شوم ،

 خیس تر از قطره های باران…. خیس تر از آسمان و درختان

آن لحظه که خیس خیس می شوم ، دلم می خواهد باز زیر باران بمانم ،

دلم نمی خواهد باران قطع شود.

دلم می خواهد همچو آسمان که بغضش را خالی می کند ،

 خالی شوم ...

از دلتنگی ها ، از این شب پر از تنهایی

تنها صدای قطره های باران را می شنوم ،

 اشک می ریزم ،

 و آرزوی یارم را می کنم

دلم می خواهد آسمان با اشکهایش سیل به پا کند

لحظه ای که آرام آرام می شوم

و دیگر تنهایی را احساس نمی کنم ،

 چون باران در کنارم است.

باران مرا آرام می کند ، 

 مرا از غصه ها و دلتنگی ها رها می کند و به آرزوهایم نزدیک می کند

آن دم که باران می بارید ، بغض غریبی گلویم را گرفته بود ،

دلم می خواست همچو آسمان که صدای رعدش

 پنجره های خاموش را می لرزاند فریاد بزنم ،

فریاد بزنم تا یارم هر جای دنیاست صدای مرا بشنود.

صدای کسی که خسته و دلشکسته

با چشمان خیس و دلی عاشق در زیر باران قدم می زند ،

تنهایی در کوچه های سرد و خالی…

کجایی ای یار من ؟

کجایی که جایت در کنارم خالی است.

در این شب بارانی تو را می خواهم ،

به خدا جایت خالی خالی است.

 کاش صدایت همچو صدای قطره های باران در گوشم زمزمه می شد

تو بودی شبی عاشقانه با هم داشتیم

تو که نیستی منی که همان مرد تنها می باشم

قصه ای غمگین را در این شب بارانی خواهم داشت.

قصه مرد تنها در یک  شب بارانی ،

شبی که احساس می کنم بیشتر از همیشه عاشقم.

آری

 آن شب آموختم که

 باران بهترین سر پناه من برای رفع دلتنگی هایم است....

 

 

 

 

 

سلام دوستای گلم... 

سال نو رو اومدم توی دفترم بنویسم...

امیدوارم سال پر از شادی و سربلندی و موفقیت در پیش

داشته باشید...

دفترم رو با یادگاری های زیباتون در سال جدید برایم خاطره انگیز تر کنید.

 

 

 عیدتون مبارک

 

 

 

 شیشه می شکند و زندگی می گذرد

نوروز می آید تابه ما بگوید تنها محبت ماندنی است

 پس دوستت دارم چه  شیشه باشم چه اسیر سرنوشت...

 

 

امروز می چیدم

 پازلهای دلم را

 دیدم کامل نمیشود

 بی یاد تو...